Το καλοκαίρι του 2015 έχει χαραχτεί βαθιά στη συλλογική μνήμη των Ελλήνων ως η περίοδος της απόλυτης ταπείνωσης. Μια χώρα εξαντλημένη από διαδοχικά μνημόνια παραδόθηκε δεμένη χειροπόδαρα σε αποφάσεις που λαμβάνονταν μακριά από τον λαό της. Η Γερμανία, με πρωταγωνιστές την Άνγκελα Μέρκελ και τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, όριζε το μέλλον εκατομμυρίων ανθρώπων, ενώ το αφήγημα περί «τεμπέληδων Ελλήνων» δηλητηρίαζε τη διεθνή κοινή γνώμη.
Σήμερα, όμως, νέα στοιχεία από τα αρχεία Επστάιν και τα μνημόνια της Ελλάδας έρχονται να ανατρέψουν οριστικά αυτό το αφήγημα.
Η ελληνική κρίση μέσα από τη «Λίστα Επστάιν» και τις ελίτ της εξουσίας
Πριν το όνομα του Τζέφρι Επστάιν συνδεθεί με ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα της σύγχρονης ιστορίας, ήταν ένας άνθρωπος με άμεση πρόσβαση στην παγκόσμια οικονομική και πολιτική ελίτ. Στα emails που περιλαμβάνονται στα αρχεία του, η ελληνική κρίση παρουσιάζεται όχι ως αποτυχία ενός κράτους, αλλά ως συνειδητά οργανωμένη οικονομική επιχείρηση.
Ο Νόαμ Τσόμσκι, κορυφαίος διανοητής και σφοδρός επικριτής του νεοφιλελευθερισμού, ήταν από τους ελάχιστους που μίλησαν ανοιχτά. Σε επικοινωνία του το 2015, τόνιζε ότι σχεδόν το 90% των χρημάτων που “δίνονταν” στην Ελλάδα επέστρεφαν άμεσα σε γαλλικές και γερμανικές τράπεζες. Δηλαδή, οι διασώσεις δεν αφορούσαν την ελληνική κοινωνία, αλλά τη σταθερότητα του τραπεζικού συστήματος του Βορρά.
Μνημόνια και τράπεζες: Ποιος πραγματικά σώθηκε
Σύμφωνα με τον Τσόμσκι, τα δάνεια που φορτώθηκαν στην Ελλάδα δεν δημιουργήθηκαν από τον λαό της. Ήταν το αποτέλεσμα ριψοκίνδυνων τραπεζικών επενδύσεων, οι οποίες μετατράπηκαν σε δημόσιο χρέος μέσω των μνημονίων.
Γιατί τα μνημόνια δεν ήταν «βοήθεια»
-
Τα χρήματα δεν κατευθύνθηκαν στην πραγματική οικονομία
-
Δεν ενίσχυσαν την ανάπτυξη ή την απασχόληση
-
Χρησιμοποιήθηκαν σχεδόν αποκλειστικά για αποπληρωμή τραπεζών
Όπως υπογράμμιζε, επρόκειτο για επαχθή και ειδεχθή χρέη, τα οποία σε οποιοδήποτε άλλο ιστορικό πλαίσιο θα είχαν διαγραφεί ή αναδιαρθρωθεί ριζικά.
Η κυνική παραδοχή του Επστάιν για τα μνημόνια
Ακόμα πιο αποκαλυπτική είναι η στάση του ίδιου του Επστάιν. Σε απαντήσεις του, περιέγραφε το μνημονιακό σύστημα ως μια λογιστική φάρσα, όπου τα χρήματα απλώς μετακινούνταν «από τη μία τσέπη στην άλλη».
Για την οικονομική ελίτ, δεν είχε σημασία αν η Ελλάδα βυθιζόταν στην ανεργία, αν τα νοσοκομεία κατέρρεαν ή αν μια ολόκληρη γενιά αναγκαζόταν να μεταναστεύσει. Σημασία είχε μόνο να εμφανίζονται οι ισολογισμοί των τραπεζών «καθαροί».
Το κοινωνικό τίμημα των μνημονίων στην Ελλάδα
Η αποκάλυψη των διαλόγων από τα αρχεία Επστάιν για την Ελλάδα φωτίζει εκ των υστέρων το πραγματικό κόστος:
-
Δραματικές περικοπές σε μισθούς και συντάξεις
-
Εκτόξευση της ανεργίας των νέων
-
Μαζικό brain drain
-
Κοινωνική αποδόμηση και απώλεια εμπιστοσύνης στη Δημοκρατία
Τίποτα από αυτά δεν ήταν «αναπόφευκτο». Ήταν το τίμημα μιας επιλογής: να σωθούν οι τράπεζες εις βάρος μάλιστα ενός ολόκληρου λαού.
Η ιστορική αλήθεια που δεν ειπώθηκε ποτέ
Οι πραγματικοί υπεύθυνοι δεν ήταν οι πολίτες που αγωνίζονταν να επιβιώσουν, αλλά εκείνοι που, πίσω από κλειστές πόρτες, οργάνωσαν μία από τις μεγαλύτερες μεταφορές πλούτου στη σύγχρονη ευρωπαϊκή ιστορία.
Η Ελλάδα δεν κατέρρευσε από μόνη της.
Η Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε και μάλιστα λεηλατήθηκε και θυσιάστηκε.
Και όσο κι αν κάποιοι θέλουν αυτή η ιστορία να ξεχαστεί, τα αρχεία –και η μνήμη– έχουν τον δικό τους τρόπο να επιστρέφουν.
Χορηγούμενο
