Πίσω από τις κλειστές πόρτες των πολυτελών επαύλεων και τα προγράμματα παγκόσμιας εμβέλειας, μια σειρά από ντοκουμέντα έρχονται να ρίξουν φως σε μια συνεργασία που προκαλεί παγκόσμιο αποτροπιασμό. Οι αποκαλύψεις για τη σχέση Μπιλ Γκέιτς και Τζέφρι Έπσταϊν φέρνουν στο προσκήνιο σκοτεινές θεωρίες που αφορούν τον έλεγχο του πληθυσμού και την ευγονική, ξεπερνώντας κάθε νοσηρή φαντασία.
Μπιλ Γκέιτς Τζέφρι Έπσταϊν αποκαλύψεις: Η σκοτεινή αλληλογραφία και οι «φάρμες» DNA
Σύμφωνα με στοιχεία που έχουν διαρρεύσει από κορυφαία μέσα όπως η Wall Street Journal και οι New York Times, ο καταδικασμένος παιδεραστής Τζέφρι Έπσταϊν φέρεται να είχε αναπτύξει έναν δίαυλο επικοινωνίας με το Ίδρυμα Γκέιτς από το 2011 έως το 2017. Οι αναφορές για τη «γενετική αναβάθμιση» και οι εμμονές του Έπσταϊν με τη δημιουργία μιας κοινωνίας «υπερανθρώπων» στο ράντσο του στο Νέο Μεξικό, αποτελούν το κέντρο της έρευνας.
Επιστήμονες και μάρτυρες της εποχής επιβεβαιώνουν πως ο Έπσταϊν αντιμετώπιζε την ανθρώπινη ύπαρξη ως «στατιστικό κεφάλαιο» προς επεξεργασία, προωθώντας απόψεις που θυμίζουν σκοτεινές εποχές της ιστορίας.
Η «μαθηματική του θανάτου» και οι θεωρίες για τον πληθυσμιακό έλεγχο
Παρά τις επίσημες τοποθετήσεις του Μπιλ Γκέιτς ότι οι επαφές τους περιορίζονταν σε «φιλανθρωπικές συζητήσεις», τα email που έρχονται στο φως δείχνουν μια τρομακτική οικειότητα. Ο Έπσταϊν φέρεται να ισχυριζόταν πως ο ισχυρός άνδρας της Microsoft ήταν «μαγεμένος» από τις ιδέες του για τη βιοτεχνολογία.
Η ορολογία που χρησιμοποιούνταν σε αυτές τις επαφές για τη «βιωσιμότητα» και τη «μείωση της θνησιμότητας» ερμηνεύεται από πολλούς ως ένα προκάλυμμα για τον δραστικό περιορισμό των γεννήσεων στις αναπτυσσόμενες χώρες. Μέσω δωρεών σε κορυφαία εργαστήρια, όπως το MIT Media Lab, ο Έπσταϊν προσπαθούσε να δώσει βήμα σε επιστήμονες που υποστήριζαν την επιλεκτική γενετική.
Η ηθική κατάρρευση της ελίτ και το «Ρολόι της Καταστροφής»
Η σύνδεση αυτών των αποκαλύψεων με το Doomsday Clock (Ρολόι της Καταστροφής) είναι αναπόφευκτη. Όταν πρόσωπα με τεράστια οικονομική και τεχνολογική ισχύ συζητούν την παρέμβαση στο ανθρώπινο γονιδίωμα ως μέσο κοινωνικής πολιτικής, οι δείκτες της παγκόσμιας ηθικής αγγίζουν τα μεσάνυχτα.
Η πεποίθηση ορισμένων μελών της παγκόσμιας ελίτ ότι μπορούν να αποφασίζουν για τη «βιολογική αξία» των ανθρώπων αποτελεί, για πολλούς αναλυτές, την απόλυτη ύβρη. Αυτό που συχνά παρουσιάζεται ως «πράσινη ανάπτυξη», ενδέχεται να κρύβει πίσω του μια κυνική προσέγγιση που στοχεύει τα πιο αδύναμα στρώματα της κοινωνίας.
Χορηγούμενο
