Η είδηση για τον θάνατο του Χρήστου Πολίτη στις 5 Ιανουαρίου προκάλεσε πανελλήνια συγκίνηση. Ωστόσο, μια απρόσμενη παρέμβαση από τον Γιώργο Πατούλη έφερε στο φως μια άγνωστη πτυχή της ζωής του εμβληματικού πρωταγωνιστή. Ο πρώην Περιφερειάρχης Αττικής αποκάλυψε πως πίσω από τη δημόσια εικόνα των δύο ανδρών υπήρχε ένας ισχυρός αίματος δεσμός που τους κρατούσε ενωμένους μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
Η στενή συγγένεια του Χρήστου Πολίτη με τον Γιώργο Πατούλη
Σε μια φορτισμένη ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο Γιώργος Πατούλης αποχαιρέτησε τον «Γιάγκο Δράκο» της ελληνικής τηλεόρασης, αποκαλύπτοντας πως ήταν πρώτα ξαδέρφια. Η είδηση αυτή προκάλεσε αίσθηση, καθώς ο ηθοποιός κρατούσε την προσωπική του ζωή ερμητικά κλειστή τα τελευταία χρόνια της απομόνωσής του στη Νέα Σμύρνη.
Η σχέση των δύο ανδρών δεν ήταν απλώς τυπική, αλλά βασιζόταν σε κοινές μνήμες και βιώματα. «Μαζί του φεύγει ένα κομμάτι της προσωπικής μου ιστορίας», έγραψε ο κ. Πατούλης, τονίζοντας πως η απώλεια του Χρήστου Πολίτη είναι για εκείνον μια βαθιά οικογενειακή πληγή.
Η κοινή καταγωγή από την Κρήτη και οι ρίζες της οικογένειας
Ο συνδετικός κρίκος που ένωνε τον Χρήστο Πολίτη και τον Γιώργο Πατούλη ήταν τα «πάτρια εδάφη» της Κρήτης. Η κοινή τους καταγωγή από το νησί αποτέλεσε τη βάση της προσωπικότητάς τους, με τον Γιώργο Πατούλη να υπογραμμίζει πως το ήθος και η αξιοπρέπεια του ηθοποιού ήταν στοιχεία που χαρακτήριζαν όλο το οικογενειακό τους δέντρο.
Η υπερηφάνεια και η ευαισθησία, δύο χαρακτηριστικά που ο Χρήστος Πολίτης επέδειξε μέχρι το τέλος της ζωής του, ήταν –σύμφωνα με τον ξάδερφό του– οι αξίες που τους κληροδότησαν οι κρητικές τους ρίζες. «Η μνήμη του θα μείνει ζωντανή στις στιγμές μας και στις κουβέντες μας», ανέφερε χαρακτηριστικά, δίνοντας μια ανθρώπινη διάσταση στον μύθο του σπουδαίου καλλιτέχνη.
Το «αντίο» στον άνθρωπο πίσω από τον ρόλο του Γιάγκου Δράκου
Παρά τη δόξα που γνώρισε μέσα από τη «Λάμψη», ο Χρήστος Πολίτης παρέμεινε για την οικογένειά του ο δικός τους άνθρωπος. Ο Γιώργος Πατούλης στάθηκε ιδιαίτερα στη διαδρομή του εκλιπόντος, σημειώνοντας πως ο Χρήστος δεν ήταν μόνο ένας «εργάτης του πολιτισμού», αλλά ένα πρότυπο αξιοπρέπειας.
Η αποκάλυψη αυτής της συγγένειας ρίχνει ένα νέο φως στη μοναχική πορεία του ηθοποιού, υπενθυμίζοντας πως πίσω από την απόφαση της απομόνωσης υπήρχαν άνθρωποι που τον αγαπούσαν και τον σέβονταν για αυτό που πραγματικά ήταν: ένας ευγενής και ακέραιος άνθρωπος.
Χορηγούμενο
