Η απώλεια του Χρήστου Πολίτη, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 83 ετών στις 5 Ιανουαρίου, βύθισε στη θλίψη το πανελλήνιο. Ωστόσο, οι νέες αποκαλύψεις για την καθημερινότητά του στη Νέα Σμύρνη περιγράφουν έναν άνθρωπο που, παρά τη σπουδαία του καριέρα, επέλεξε να δώσει τη δική του «μάχη» με απόλυτη αξιοπρέπεια και μοναχικότητα.
Η κλονισμένη υγεία του Χρήστου Πολίτη και το «χτύπημα» των πνευμόνων
Ο αγαπημένος ηθοποιός, που λατρεύτηκε ως «Γιάγκος Δράκος», φαίνεται πως αντιμετώπιζε σοβαρά ζητήματα τον τελευταίο χρόνο. Σύμφωνα με όσα μετέφερε ο γείτονάς του, Δημήτρης (ο οποίος διατηρεί το παντοπωλείο της γειτονιάς), η υγεία του Χρήστου Πολίτη είχε επιδεινωθεί ραγδαία μετά από μια περιπέτεια με το αναπνευστικό του.
«Πέρυσι είχε νοσηλευτεί για μέρες, μάλλον λόγω κορωνοϊού. Μου έλεγε χαρακτηριστικά πως γλίτωσε στο παρά πέντε τον θάνατο», ανέφερε ο γείτονας στην εκπομπή «Το ΠρωινόΤο Πρωινό». Παρά την εύθραυστη κατάστασή του, ο Πολίτης διατηρούσε την αρχοντική του παρουσία, ακόμη κι όταν χρειαζόταν πλέον μηχανική υποστήριξη με οξυγόνο μέσα στο σπίτι του.
«Έχω χάσει τον μυϊκό μου ιστό» – Η άρνηση για βοήθεια
Ένα από τα πιο συγκλονιστικά στοιχεία της μαρτυρίας αφορά τη σωματική εξασθένιση του καλλιτέχνη. Ο ηθοποιός φέρεται να είχε πλήρη επίγνωση της κατάστασής του, εξομολογούμενος στον φίλο του γείτονα: «Δημήτρη, έχω χάσει όλο μου τον μυϊκό ιστό».
Παρά τη μεγάλη αυτή αδυναμία, η υπερηφάνεια του δεν του επέτρεπε να δεχτεί ξένη φροντίδα. Αν και η ανιψιά του είχε μεριμνήσει για οικιακή βοηθό, ο ίδιος την απομάκρυνε, επιμένοντας να αυτοεξυπηρετείται μέχρι την τελευταία στιγμή. Η μοναξιά του Χρήστου Πολίτη δεν ήταν αναγκαστική, αλλά μια συνειδητή επιλογή ενός ανθρώπου που ήθελε να ορίζει τη μοίρα του, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
Ένας άρχοντας μέχρι το τέλος: Η ζωή στη Νέα Σμύρνη
Το σπίτι του στη Νέα Σμύρνη, το οποίο ο γείτονας περιγράφει ως «πραγματικό έργο τέχνης», ήταν το καταφύγιό του. Εκεί, ο Χρήστος Πολίτης ζούσε περιστοιχισμένος από τις αναμνήσεις του και την τέχνη του. Παρότι ήταν κλειστός χαρακτήρας, όταν έβγαινε στη γειτονιά για τα καθημερινά του ψώνια, ήταν πάντα ευγενής και «κύριος» με όλους.
Ακόμη και με το οξυγόνο στο πλευρό του, ο μεγάλος πρωταγωνιστής δεν εγκατέλειψε ποτέ το πάθος του για το κάπνισμα, παρά τις παραινέσεις των γύρω του. Έφυγε όπως έζησε: σταθερός στις αρχές του, αγέρωχος και, πάνω από όλα, υπερήφανος.
Χορηγούμενο
