Όταν βλέπεις την Ρένα Βλαχοπούλου στην οθόνη, υποκλίνεσαι. Η φυσικότητά της, ο τρόπος που ερμήνευε με κάθε μυ του σώματός της και το αυθόρμητο γέλιο που προκαλούσε, την καθιστούν τον ορισμό του ταλέντου. Ο Νίκος Σταυρίδης ήταν εκείνος που διέκρινε πρώτος το άστρο της και την έπεισε να παραμερίσει τις αμφιβολίες της, ξεκινώντας μια καριέρα που έγραψε ιστορία.
Ωστόσο, πίσω από τα φώτα της ράμπας και το λαμπερό χαμόγελο, υπήρχε μια πτυχή του χαρακτήρα της που συζητήθηκε όσο λίγες: το «χούι» της με τα χρήματα.
«Έφερνε καφέ από το σπίτι για να μην πληρώσει στο μπαρ»
Αν και το υποκριτικό της ταλέντο ήταν καθολικά αποδεκτό, οι μαρτυρίες ανθρώπων που την έζησαν από κοντά περιγράφουν μια γυναίκα εξαιρετικά φειδωλή. Ο Φώτης Μεταξόπουλος, σε πρόσφατη συνέντευξή του, δήλωσε χαρακτηριστικά:
«Την λάτρευα… Στη “Χαρτοπαίχτρα” ήταν καταπληκτική, γιατί έκανε τη ζωή της. Με εμάς ήταν όμως πάντα πολύ τσιγκούνα!»
Ακόμη πιο σκληρή ήταν η μαρτυρία της ηθοποιού Καλής Καλό, η οποία είχε αποκαλύψει πως η Βλαχοπούλου κρυβόταν στο καμαρίνι για να μην δώσει πουρμπουάρ στους υπαλλήλους του ανθοπωλείου, ενώ έφερνε καθημερινά καφέ από το σπίτι της για να γλιτώσει τα έξοδα του θεατρικού μπαρ.
Τα 400.000 χιλιάρικα και το «χαμένο» χιλιάρικο
Τη δεκαετία του ’60, η Ρένα Βλαχοπούλου διέθετε το δεύτερο μεγαλύτερο κασέ στον ελληνικό κινηματογράφο. Ενώ η Αλίκη Βουγιουκλάκη εισέπραττε 500-600.000 δραχμές ανά ταινία, η Βλαχοπούλου ακολουθούσε με 400.000 δραχμές.
Παρά την οικονομική της άνεση, η σχέση της με το χρήμα ήταν συχνά συγκρουσιακή. Χαρακτηριστικό είναι το περιστατικό όπου κατηγόρησε άδικα μια οικιακή βοηθό για την κλοπή ενός χιλιάρικου. Όταν όμως συνειδητοποίησε το λάθος της, η μεταμέλειά της ήταν βαθιά, ζητώντας συγγνώμη και δίνοντας τα χρήματα πίσω από μόνη της.
Η κρυφή πλευρά: Το «value for money» και οι φτωχοί
Ήταν όμως μόνο τσιγκουνιά; Ο Φώτης Μεταξόπουλος δίνει μια άλλη διάσταση, αποκαλύπτοντας πως η Ρένα «έδινε κρυφά χρήματα στους φτωχούς». Φαίνεται πως η «Κόμισσα της Κέρκυρας» είχε μάθει να εκτιμά την αξία του χρήματος και να μην το σπαταλά άσκοπα, επιλέγοντας να βοηθά ουσιαστικά εκείνους που είχαν πραγματική ανάγκη, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
Ίσως τελικά, αυτό που πολλοί βάφτισαν τσιγκουνιά, να ήταν απλώς η στάση μιας γυναίκας που ήξερε καλά πως τα «λεφτόδεντρα» δεν υπάρχουν και προτιμούσε να διαχειρίζεται τον πλούτο της με τον δικό της, ιδιόρρυθμο τρόπο
Χορηγούμενο
