Στην καρδιά της Αργολίδας, κοντά στο Κιβέρι, κρύβεται ένα γεωλογικό φαινόμενο που προκαλεί δέος: η Δίνη (ή Ανάβαλος στη σύγχρονη εποχή). Πρόκειται για μια υποθαλάσσια πηγή με ασύλληπτες ποσότητες νερού, η οποία αποτελεί το κλειδί για την αντιμετώπιση της λειψυδρίας στην Αθήνα και την ευρύτερη Πελοπόννησο, παραμένοντας όμως σε μεγάλο βαθμό ανεκμετάλλευτη.
Ανάβαλος Κιβερίου: Η πηγή που «διψάει» να ξεδιψάσει την Αττική
Η πηγή της Δίνης δεν είναι μια απλή ανάβλυση νερού. Παρότι ήδη χρησιμοποιείται για την άρδευση του μεγαλύτερου μέρους της αργολικής γης, οι ποσότητες νερού που παράγει είναι τόσο μεγάλες που ένα τεράστιο μέρος τους καταλήγει αχρησιμοποίητο μέσα στη θάλασσα.
Δείτε στο βίντεο haanity τις εντυπωσιακές εικόνες με το νερό που αναβλύζει μέσα στη θάλασσα
Λόγω αυτής της υπεραφθονίας υφάλμυρου νερού, το 1990 η τότε κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη είχε εξετάσει σοβαρά ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο. Ο στόχος ήταν οι πηγές του Αναβάλου να διοχετευθούν προς την Αττική, λύνοντας οριστικά το πρόβλημα λειψυδρίας της Αθήνας, η οποία εκείνη την περίοδο αντιμετώπιζε μια από τις σοβαρότερες ξηρασίες της ιστορίας της.
Από τον Παυσανία στον Ποσειδώνα: Η ιερή ιστορία της Δίνης
Η σημασία της πηγής αναγνωρίζεται από την αρχαιότητα. Ο περιηγητής Παυσανίας αναφέρει τη Δίνη ως έναν τόπο ιερό, όπου οι αρχαίοι Αργείοι πραγματοποιούσαν εντυπωσιακές θυσίες. Προκειμένου να εξευμενίσουν τον θεό της θάλασσας, Ποσειδώνα, έριχναν στα ορμητικά νερά της πηγής άλογα κοσμημένα με χαλινάρια.
Αυτή η ιστορική αναφορά υπογραμμίζει τη διαχρονική δύναμη του φαινομένου. Ακόμη και σήμερα, η πηγή-τέρας στο Κιβέρι παραμένει στο επίκεντρο διεκδικήσεων, καθώς πολλοί γειτονικοί νομοί επιδιώκουν να επωφεληθούν από τον υδάτινο πλούτο της για να αρδεύσουν τους κάμπους τους και να θωρακιστούν απέναντι στην κλιματική αλλαγή.
Το μέλλον της διαχείρισης νερού και η λύση για τη λειψυδρία στην Αθήνα
Παρά την τεχνολογική πρόοδο, το ερώτημα παραμένει: Μπορεί ο Ανάβαλος να αποτελέσει τη μόνιμη λύση για την ύδρευση της πρωτεύουσας; Οι ποσότητες παραμένουν εκεί, προκαλώντας τους επιστήμονες και την πολιτεία να βρουν τον τρόπο ώστε αυτός ο «λευκός χρυσός» να μη χάνεται στον Περσικό Κόλπο, αλλά να αξιοποιηθεί για τις ανάγκες των επόμενων γενεών.
Η Δίνη στην Αργολίδα δεν είναι μόνο ένας αρχαίος μύθος, αλλά μια ζωντανή ελπίδα απέναντι στην απειλή της ξηρασίας που χτυπά ξανά την πόρτα της χώρας.
Χορηγούμενο
