Η κλιμάκωση της έντασης στη Μέση Ανατολή και η απειλή ενός γενικευμένου πολέμου στην «πόρτα» της Ευρώπης έχουν φέρει ξανά στο προσκήνιο μια λέξη που προκαλεί δέος: την επιστράτευση. Στις καθημερινές συζητήσεις και στα social media, το ερώτημα «τι θα έκανες αν σε καλούσαν;» δεν αποτελεί πλέον σενάριο ταινίας, αλλά μια ωμή πραγματικότητα που διχάζει την κοινή γνώμη.
Οι απόψεις των πολιτών για την επιστράτευση και το εθνικό καθήκον
Σε πρόσφατο γκάλοπ του Orange Press, οι απαντήσεις των πολιτών αναδεικνύουν μια βαθιά εσωτερική σύγκρουση. Από τη μία πλευρά βρίσκεται η πίστη στο εθνικό καθήκον και από την άλλη η ανάγκη για προσωπική επιβίωση, ειδικά όταν η απειλή δεν φαίνεται να αγγίζει άμεσα τα ελληνικά σύνορα.
Ο Βλαδίμηρος περιγράφει τις εξελίξεις ως κάτι νομοτελειακό, αλλά χωρίς ίχνος ενθουσιασμού. «Φαίνεται αναπόφευκτο, αλλά δεν θα το ήθελα. Ελπίζω να μην έρθουν προς τα εδώ», αναφέρει χαρακτηριστικά. Για τον ίδιο, μια ενδεχόμενη επιστράτευση θα σήμαινε την απόλυτη ανατροπή. «Αισθάνομαι απογοήτευση. Ο πόλεμος δεν είναι καλό πράγμα», τονίζει, εκφράζοντας την αγωνία ενός ανθρώπου που βλέπει τη ζωή του να κινδυνεύει από αποφάσεις τρίτων.
Πότε θα πήγαιναν οι Έλληνες στον πόλεμο;
Η διάκριση ανάμεσα στην άμυνα της χώρας και τη συμμετοχή σε ξένες συρράξεις είναι σαφής για πολλούς. Ο Μάνος, νεαρός φοιτητής, στέκεται στη σημασία της πατρίδας. «Αν μας καλέσει η πατρίδα, πρέπει να πάμε. Το καθήκον μας καλεί», λέει, σημειώνοντας πως θα άφηνε σπουδές και οικογένεια αν οι ειδικοί έκριναν ότι αυτό είναι το καλό της χώρας.
Αντίθετα, ο 46χρονος Γιώργος Κουκλάς είναι πιο επιφυλακτικός όσον αφορά τη συμμετοχή σε πόλεμο που δεν αφορά άμεσα την Ελλάδα. «Στην παρούσα φάση δεν θα πήγαινα. Σε περίπτωση εισβολής στην Ελλάδα, εννοείται πως θα πήγαινα», διευκρινίζει. Ως γονιός, ο τρόμος του για το μέλλον είναι έκδηλος: «Έχω ένα παιδάκι, όλα θα άλλαζαν. Πάμε από το κακό στο χειρότερο σαν ανθρωπότητα».
Η γεωπολιτική αστάθεια και ο φόβος για Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο
Πολλοί πολίτες συνδέουν την επιστράτευση με το ευρύτερο γεωπολιτικό σκηνικό. Ο Παναγιώτης Κατηφόρης εστιάζει στο «δίκαιο του ισχυρού», εκφράζοντας την έλλειψη εμπιστοσύνης στις διεθνείς συμμαχίες. «Αυτή τη στιγμή είμαι κατά. Ο ισχυρός θα σε πουλήσει την άλλη μέρα», αναφέρει, υπογραμμίζοντας την αβεβαιότητα που επικρατεί.
«Κανένας λόγος να πολεμήσω»: Η κοινωνική δικαιοσύνη ως προϋπόθεση
Ίσως η πιο ηχηρή άποψη έρχεται από έναν νέο πολίτη που συνδέει την άμυνα με τη λειτουργία του κράτους. Για εκείνον, η άρνηση στράτευσης πηγάζει από την απογοήτευση για την εσωτερική διακυβέρνηση. «Δεν έχω κανένα λόγο να πολεμήσω για μια χώρα που λειτουργεί έτσι απέναντι στους πολίτες της. Είναι ανούσιο να πολεμήσω για ανθρώπους που δεν μπορούν να τα βρουν μεταξύ τους», καταλήγει, θέτοντας το ζήτημα της κοινωνικής δικαιοσύνης στο τραπέζι.
Χορηγούμενο
