Το ερώτημα αν οι ιρανικοί πύραυλοι ή τα ιρανικά drones μπορούν να πλήξουν τη Σούδα και άλλες αμερικανικές βάσεις στην Ελλάδα αποτελεί πλέον αντικείμενο έντονου προβληματισμού. Είναι ένας συνδυασμός γεωγραφίας, εμβέλειας και, κυρίως, επιχειρησιακών εμποδίων που καθιστούν το «φτάνει στον χάρτη» τελείως διαφορετικό από το «φτάνει στην πράξη».
Η απόσταση Ιράν – Κρήτης και η εμβέλεια των βαλλιστικών πυραύλων
Ας ξεκινήσουμε από το μοναδικό κομμάτι που είναι σχετικά καθαρό: την απόσταση. Από την Κρήτη μέχρι το Ιράν, μιλάμε για ευθείες αποστάσεις που κινούνται γύρω στα 2.300–2.500 χιλιόμετρα. Από το δυτικό Ιράν, η απόσταση πέφτει κοντά στα 2.100 χιλιόμετρα. Αυτή η διαφορά είναι κρίσιμη, καθώς εκεί κρίνεται αν ένα όπλο είναι εντός ή εκτός ορίων.
Στους βαλλιστικούς πυραύλους, το Ιράν διαθέτει συστήματα μέσης εμβέλειας που εμφανίζονται με επιδόσεις έως 2.000 χλμ., αλλά και μοντέλα που αγγίζουν τα 2.500 χλμ. Σε θεωρητικό επίπεδο, υπάρχει το «παράθυρο» ώστε ορισμένα συστήματα να έχουν την Κρήτη μέσα στο όριό τους. Όμως, η εμβέλεια εξαρτάται από το ωφέλιμο φορτίο και την ακρίβεια. Επιπλέον, ένα τέτοιο πλήγμα δεν συμβαίνει σε κενό, αλλά μέσα σε ένα περιβάλλον έγκαιρης προειδοποίησης με ραντάρ και αντιπυραυλική διάταξη.
Τα ιρανικά drones και τα δομικά μειονεκτήματα σε μεγάλες αποστάσεις
Στα drones το θέμα γίνεται ακόμα πιο δύσκολο. Για τύπους όπως τα Shahed-136, υπάρχουν εκτιμήσεις για αυτονομία πάνω από 2.000 χλμ. Ωστόσο, πολλοί αναλυτές αμφισβητούν αν αυτά τα νούμερα είναι ρεαλιστικά όταν το drone κουβαλά πολεμική κεφαλή και πετά σε πραγματικές συνθήκες.
Το drone έχει δύο βασικά μειονεκτήματα απέναντι σε έναν στόχο όπως η Σούδα:
-
Διάρκεια πτήσης: Χρειάζεται πολλές ώρες στον αέρα, γεγονός που το καθιστά ευάλωτο σε παρεμβολές και αναχαίτιση.
-
Γεωγραφικοί περιορισμοί: Πρέπει να περάσει πάνω από χώρες (Ιράκ, Συρία, Τουρκία) ή κοντά σε ακτές με έντονη επιτήρηση (Κύπρος, Ισραήλ), όπου το ίχνος του γίνεται αντιληπτό πολύ πριν πλησιάσει την Κρήτη.
Οι διαδρομές πτήσης και το πλέγμα προστασίας στην Ανατολική Μεσόγειο
Η πιο σύντομη διαδρομή από το Ιράν προς την Κρήτη αναγκάζει το βλήμα ή το drone να κινηθεί μέσω Ιράκ και στη συνέχεια προς Τουρκία ή Συρία. Κάθε νότια χάραξη φέρνει την πορεία κοντά στην Ανατολική Μεσόγειο, μια περιοχή όπου η εναέρια επιτήρηση από το ΝΑΤΟ και τις συμμαχικές δυνάμεις είναι ασφυκτική.
Για τους βαλλιστικούς πυραύλους, το εμπόδιο δεν είναι μόνο η απόσταση, αλλά η αντιπυραυλική άμυνα. Ένα βαλλιστικό ίχνος ενεργοποιεί αμέσως μια αλυσίδα εντοπισμού. Το πρακτικό ερώτημα δεν είναι μόνο «αν μπορεί να φτάσει», αλλά.. «Αν μπορεί να περάσει» μέσα από το πλέγμα αισθητήρων που προστατεύει τη βάση.
Συμπέρασμα: Θεωρητικό «παράθυρο» vs Επιχειρησιακή πραγματικότητα
Συνοψίζοντας, αν και ορισμένα ιρανικά συστήματα μπορούν θεωρητικά να «πιάσουν» Κρήτη:
-
Για τα drones, το σενάριο θεωρείται σχεδόν αδύνατο λόγω της μεγάλης διάρκειας πτήσης και της έγκαιρης αναχαίτισης.
-
Για τους πυραύλους, το βάρος πέφτει στην αμυντική ομπρέλα της Σούδας και στο τεράστιο πολιτικό κόστος μιας τέτοιας κλιμάκωσης.
Με απλά λόγια, το «θεωρητικά γίνεται» υπάρχει αλλά το… «Να το κάνεις χωρίς να σε κόψουν στη διαδρομή» είναι αυτό που προστατεύει τη Σούδα από μια τέτοια απειλή.
Χορηγούμενο
