Συγκλονίζει η Λουίζα Μπατίστα, η γυναίκα-θρύλος των θεατρικών θιάσων και στενή φίλη της Γεωργίας Βασιλειάδου, αποκαλύπτοντας το σκληρό πρόσωπο της εγκατάλειψης. Στα 96 της χρόνια, η αγαπημένη ηθοποιός ζει πλέον στο απόλυτο σκοτάδι λόγω της τύφλωσης, βιώνοντας μια μοναξιά που «ραγίζει καρδιές».
Η μάχη με την τύφλωση και το παράπονο της Λουίζας Μπατίστα
Μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και ξεχασμένη από το επίσημο κράτος, η Λουίζα Μπατίστα ανοίγει την καρδιά της στον Νίκο Νικόλιζα. Η ολοκληρωτική απώλεια της όρασής της έχει περιορίσει την καθημερινότητά της στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού της στα βόρεια προάστια.
«Σηκώνω το ακουστικό για να διαπιστώσω αν λειτουργεί το τηλέφωνό μου. Λειτουργεί, και όμως κανένας συνάδελφος δεν μου τηλεφωνεί», λέει με πίκρα, τονίζοντας πως παρά την προσφορά της ως αντιπρόεδρος του σωματείου ηθοποιών, σήμερα κανείς δεν θυμάται την ύπαρξή της.
Η συγκλονιστική ιστορία με τον Παντελή Ζερβό και η επιθυμία για αποτέφρωση
Μέσα από τη συζήτηση, η ηθοποιός Λουίζα Μπατίστα φέρνει στο φως μια άγνωστη και ανατριχιαστική ιστορία που την σημάδεψε για πάντα. Αναφέρεται στον σπουδαίο Παντελή Ζερβό και την τραγική απώλεια της κόρης του στον σεισμό της Σαντορίνης.
«Ο Παντελής μου είπε πως όταν άνοιξαν τον τάφο, βρήκαν το κορίτσι του ανάποδα. Ζούσε όταν την έθαψαν», εξομολογείται η ηθοποιός. Αυτό το γεγονός της προκάλεσε τέτοιο κλονισμό που πήρε τη μεγάλη απόφαση: «Όταν πεθάνω θέλω να με κάψετε. Ορκίστηκα στον εαυτό μου να μη με θάψουν σε τάφο».
Αναμνήσεις από τα «ιερά τέρατα»: Βασιλειάδου, Μακρής και Χατζηχρήστος
Παρά τις δυσκολίες, η μνήμη της παραμένει ζωντανή. Η Λουίζα Μπατίστα θυμάται με αγάπη τη «χρυσή καρδιά» της κολλητής της, Γεωργίας Βασιλειάδου, την οποία φρόντιζε μέχρι την τελευταία στιγμή. Περιγράφει τον Ορέστη Μακρή ως τον πιο «άμεμπτο άνθρωπο» του χώρου, ενώ θυμάται τον Κώστα Χατζηχρήστο ως έναν μέγα εραστή που όμως τη σεβόταν απόλυτα.
Δείτε το βίντεο-αφιέρωμα
Σήμερα, οι μόνοι ήχοι που της κρατούν συντροφιά είναι τα πουλιά στην αυλή της. «Ένα τηλεφώνημα για εμάς τους καλλιτέχνες που έχουμε αποσυρθεί είναι βάλσαμο στην ψυχή μας», καταλήγει, σκουπίζοντας ένα δάκρυ από το ρυτιδιασμένο της πρόσωπο.
Χορηγούμενο
