Δεν ήταν απλώς μια άστοχη στιγμή σε ένα τηλεοπτικό πάνελ. Η φράση «το τζάμπα πέθανε» που εκστόμισε η βουλεύτρια Αχαΐας της Νέας Δημοκρατίας, Χριστίνα Αλεξοπούλου, λειτούργησε ως ο απόλυτος καθρέφτης μιας συγκεκριμένης πολιτικής νοοτροπίας. Την ώρα που χιλιάδες εκπαιδευτικοί παλεύουν να επιβιώσουν με 800 ευρώ, η ελαφρότητα μιας τέτοιας δήλωσης αποκαλύπτει ένα βαθύ χάσμα ανάμεσα στην εξουσία και την καθημερινότητα του πολίτη.
Η κυνική δήλωση για τους εκπαιδευτικούς και το πολιτικό ύφος
Η αναφορά της κ. Αλεξοπούλου στο κόστος των κοινωνικών παροχών, τη στιγμή που συζητούνταν τα αδιέξοδα των δασκάλων και των καθηγητών, δεν ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό. Για τους ανθρώπους που καλούνται να πληρώσουν ενοίκια 400 ευρώ με μισθούς πείνας, το «ποιος θα τα πληρώσει;» δεν ηχεί ως ρεαλισμός, αλλά ως ειρωνεία. Αυτό το πολιτικό ύφος, που αντιμετωπίζει τη δομική φτώχεια με ένα αμήχανο «shrug», δείχνει μια πλήρη αποσύνδεση από τις δυσκολίες της εργαζόμενης τάξης.
Από τις αμβλώσεις στην επιλεκτική πολιτική μνήμη
Όσοι παρακολουθούν την πορεία της Χριστίνας Αλεξοπούλου, θυμούνται τις τοποθετήσεις της το 2019 κατά των αμβλώσεων. Τότε, μιλούσε για το «αγέννητο παιδί» ως εικόνα Θεού, υιοθετώντας μια σκληρή συντηρητική ατζέντα. Σήμερα, η ίδια εμφανίζεται να επικρίνει παρόμοιες απόψεις από άλλους, αναδεικνύοντας μια εντυπωσιακή πολιτική αμνησία. Η συνέπεια, φαίνεται, υποχωρεί μπροστά στις ανάγκες της εκάστοτε συγκυρίας.
Η Porsche Cayenne στη Λέσβο και το μήνυμα της απόστασης
Η εικόνα της τότε υφυπουργού να μετακινείται με μια Porsche Cayenne στη Λέσβο το καλοκαίρι του 2024, παραμένει χαραγμένη στη μνήμη της κοινής γνώμης. Ενώ η κυβέρνηση ζητούσε από τους πολίτες μέτρο και λιτότητα, η επιλογή ενός υπερπολυτελούς οχήματος για μια επίσημη επίσκεψη έστειλε ένα σαφές μήνυμα απόστασης. Η πολιτική είναι, πάνω από όλα, εικόνα και η συγκεκριμένη εικόνα δεν παρέπεμπε σε καμία «κανονικότητα».
Η καθημερινότητα των εκπαιδευτικών δεν είναι «τζάμπα»
Για τους αναπληρωτές που αναγκάζονται να κοιμούνται σε αυτοκίνητα ή για τους δασκάλους που ουσιαστικά πληρώνουν για να εργαστούν μακριά από τα σπίτια τους, τίποτα δεν είναι «τζάμπα». Η πολιτική αντίληψη που κρύβεται πίσω από το «το τζάμπα πέθανε» ντύνεται με τον μανδύα του ρεαλισμού, αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για μια πλήρη αποκοπή από την κοινωνική βάση. Όταν η αγωνία του εργαζόμενου βαφτίζεται υπερβολή, τότε το πρόβλημα δεν είναι η ατάκα, αλλά η ίδια η ουσία της πολιτικής εκπροσώπησης.
Χορηγούμενο
