Η είδηση του θανάτου μιας 17χρονης κοπέλας στον Ισθμό της Κορίνθου έρχεται να παγώσει για άλλη μια φορά τον χρόνο και να μας φέρει αντιμέτωπους με το πιο σκληρό ερώτημα: «Γιατί;». Όταν το νήμα της ζωής κόβεται τόσο απότομα στην καρδιά της εφηβείας, η κοινωνία εισέρχεται αυτόματα σε μια δίνη αναζήτησης ευθυνών, προσπαθώντας να εκλογικεύσει το ανείπωτο.
Η τραγωδία με τη 17χρονη στον Ισθμό και το κυνήγι των ενόχων
Μετά από κάθε τέτοιο συμβάν, το πρώτο ανακλαστικό της κοινής γνώμης είναι η αναζήτηση ενός αποδιοπομπαίου τράγου. Ήταν η πίεση των εξετάσεων; Ήταν ένας χωρισμός; Ήταν η έλλειψη επικοινωνίας με τους γονείς;
Η ψυχολόγος Λίζα Βαρβόγλη επισημαίνει ότι το να δείχνουμε με το δάχτυλο είναι ένας μηχανισμός άμυνας για να νιώσουμε ότι εμείς «προστατευόμαστε». Ωστόσο, η απόδοση ευθυνών σε ένα και μόνο πρόσωπο σπάνια δίνει τη λύση. Η ενοχή που βαραίνει τους οικείους μετά την απώλεια της 17χρονης στον Ισθμό είναι ήδη ασήκωτη, και η δημόσια καταδίκη συχνά επιδεινώνει μια κατάσταση που χρειάζεται σιωπή και βαθιά ανάλυση.
Η ψηφιακή μοναξιά των εφήβων το 2026
Διανύοντας το 2026, η εφηβεία έχει μετατραπεί σε ένα πεδίο μάχης ανάμεσα στην πραγματική ζωή και την ψηφιακή προβολή. Οι έφηβοι σήμερα καλούνται να διαχειριστούν έναν όγκο προσδοκιών που καμία προηγούμενη γενιά δεν αντιμετώπισε.
Η μοναξιά, παρά τη διαρκή συνδεσιμότητα, είναι το παράδοξο της εποχής μας. Η 17χρονη στον Ισθμό, όπως και τόσα άλλα παιδιά, ενδέχεται να βρέθηκε σε ένα «κενό» όπου τα ψηφιακά είδωλα και η πίεση για την τελειότητα κατέπνιξαν την ανάγκη για ουσιαστική, ανθρώπινη επαφή. Η ψυχική υγεία δεν είναι πλέον ένα ζήτημα που μπορούμε να προσπερνάμε με ένα απλό «θα του περάσει».
Τα σημάδια που «χάνονται» πριν την πτώση της 17χρονης στον Ισθμό
Ένα από τα πιο οδυνηρά σημεία στην έρευνα μετά την τραγωδία είναι η αναδρομική αναγνώριση των σημαδιών. Μια αλλαγή στη συμπεριφορά, η απόσυρση από δραστηριότητες ή ένας υπαινιγμός στα social media συχνά «χάνονται στη μετάφραση».
Οι ειδικοί εξηγούν ότι οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί συχνά στερούνται των εργαλείων για να διακρίνουν τη φυσιολογική εφηβική επαναστατικότητα από την κλινική κατάθλιψη. Η έλλειψη εξειδικευμένων δομών ψυχολογικής υποστήριξης στα σχολεία παραμένει μια ανοιχτή πληγή, αφήνοντας τα παιδιά μόνα τους να παλεύουν με τους «δαίμονές» τους.
Ποιος φταίει τελικά για την απώλεια της 17χρονης;
Αν πρέπει να αναζητήσουμε έναν «ένοχο», αυτός είναι η συλλογική μας αδιαφορία και ο φόβος μας να μιλήσουμε ανοιχτά για την ψυχική νόσο.
-
Φταίει μια κοινωνία που στοχοποιεί την αδυναμία.
-
Φταίει το εκπαιδευτικό σύστημα που μετρά επιδόσεις και όχι ψυχές.
-
Φταίει ο ψηφιακός κόσμος που επιτρέπει το cyberbullying να ανθεί στο σκοτάδι.
Η τραγωδία στον Ισθμό είναι ένα καμπανάκι κινδύνου που μας καλεί να σταματήσουμε να ψάχνουμε «ποιος φταίει» και να αρχίσουμε να αναρωτιόμαστε «τι μπορούμε να κάνουμε από εδώ και πέρα».
Το δίχτυ ασφαλείας που οφείλουμε στα παιδιά μας
Η απάντηση στην τραγωδία δεν βρίσκεται στις δικαστικές αίθουσες, αλλά στις οικογενειακές τραπεζαρίες. Η πρόληψη ξεκινά από την αποδοχή ότι η ψυχική υγεία είναι εξίσου σημαντική με τη σωματική.
Χρειαζόμαστε ανοιχτές συζητήσεις, χωρίς ταμπού, όπου ένας έφηβος θα νιώθει ασφαλής να πει «δεν είμαι καλά». Η απώλεια της 17χρονης στον Ισθμό πρέπει να γίνει η αφορμή για να δημιουργηθεί ένα δίχτυ προστασίας, ώστε κανένα άλλο παιδί να μην δει την άβυσσο ως τη μοναδική του διέξοδο.
Χορηγούμενο
