Άριστες μαθήτριες στο κενό: Η τραγωδία στην Ηλιούπολη και η αθέατη πλευρά ενός συστήματος που εξοντώνει τα παιδιά μας

Το πρόσφατο τραγικό συμβάν με την πτώση των δύο κοριτσιών στο κενό στην Ηλιούπολη δεν αποτελεί ένα μεμονωμένο περιστατικό μιας «ειδικής κατηγορίας». Αντιθέτως, λειτουργεί ως οδυνηρός καθρέφτης μιας πραγματικότητας που βιώνει η πλειονότητα των μαθητών μας.

Το Ψέμα της «Μειοψηφίας»

Συχνά τείνουμε να απομονώνουμε τέτοια γεγονότα, αποδίδοντάς τα σε προσωπικά αδιέξοδα ή ιδιαίτερες ιδιοσυγκρασίες. Όμως, όταν οι συνάδελφοι περιγράφουν τα δύο κορίτσια ως «άριστες» και «πολύ καλές» μαθήτριες, η θεωρία του «περιθωριακού προβλήματος» καταρρέει.

• Γενικευμένη πίεση: Όλα τα παιδιά σήμερα στριμώχνονται και απειλούνται.

• Αποστροφή για το σχολείο: Τα εξαντλητικά 7ωρα, η Τράπεζα Θεμάτων και η ΕΒΕ δημιουργούν ένα περιβάλλον ασφυξίας.

• Ψηφιακή φυγή: Η άρνηση της πραγματικότητας οδηγεί τα παιδιά στην αναζήτηση ζωής μέσα από τις οθόνες.

Ο «Μινώταυρος» των Ταξικών Φραγμών

Το εκπαιδευτικό σύστημα μοιάζει να έχει σχεδιαστεί για να παράγει «διωγμένους».

1. Οι «αποτυχημένοι»: Παιδιά που από το Γυμνάσιο ή το Λύκειο πείθονται ότι «δεν κάνουν» για σπουδές.

2. Οι «επιτυχημένοι»: Αυτοί που καταφέρνουν να περάσουν στα ΑΕΙ, πληρώνοντας τεράστιο ψυχικό και οικονομικό τίμημα, μόνο και μόνο για να ανακαλύψουν ότι το πτυχίο τους δεν εξασφαλίζει μια αξιοπρεπή ζωή.

«Η πιο άγρια πολιτική των ταξικών φραγμών βαφτίζεται “συμπεριληπτική”, σερβίροντας υποστηρικτικές δομές ως βαλβίδες εκτόνωσης της γενικευμένης εξόντωσης.»

Η Ανεπάρκεια των «Πυροσβεστικών» Μέτρων

Θα λυθεί το πρόβλημα με περισσότερους ψυχολόγους; Παρόλο που η πολιτεία δεν προτίθεται καν να καλύψει αυτές τις ανάγκες, η απάντηση δεν βρίσκεται μόνο εκεί. Η εστίαση αποκλειστικά στην ψυχολογική υποστήριξη συχνά λειτουργεί ως «κάλυμμα» για να παραμείνει απείραχτο το σκληρό κοινωνικό-εκπαιδευτικό πλαίσιο που γεννά την απόγνωση. Αντί να θεραπεύουμε τα αίτια, προσπαθούμε να διαχειριστούμε τις συνέπειες.

Η Ευθύνη των Εκπαιδευτικών

Ως δάσκαλοι, αρνούμαστε τον ρόλο του «παιδονόμου» ή του πειθήνιου εφαρμοστή μιας πολιτικής που στερεί το μέλλον των παιδιών. Η οδύνη μας για τα δύο κορίτσια μετατρέπεται σε αγωνία και δράση.

Το χρέος μας είναι συλλογικό:

• Να μετατρέψουμε την άρνηση και την οργή σε δύναμη αντίστασης.

• Να σταθούμε δίπλα στα παιδιά, ενάντια στον κυνισμό και τη συντριβή των αξιών.

• Να βοηθήσουμε τη νεολαία να διεκδικήσει ένα μέλλον ελεύθερο, ανθρώπινο και δίκαιο.

Αυτό τους αξίζει. Και αυτό είναι η μόνη πραγματική διέξοδος από το σκοτάδι.

Ακολουθήστε το panictimes στο