Από τις λεκτικές επιθέσεις και τον διασυρμό στα social media μέχρι τα μαχαίρια, τα δυναμιτάκια και τις γροθιές, η βία κατά των εκπαιδευτικών δεν είναι πια μεμονωμένο περιστατικό. Είναι ΣΗΜΑ ΚΙΝΔΥΝΟΥ.
Υπάρχουν στιγμές που μια κοινωνία οφείλει να κοιτάξει τον εαυτό της χωρίς υπεκφυγές και να παραδεχτεί ότι κάτι έχει σπάσει. Αυτό που συμβαίνει σήμερα σε πολλά σχολεία της χώρας δεν είναι απλώς μια έξαρση κακής συμπεριφοράς.
Δεν είναι μια «δύσκολη εφηβεία».
Δεν είναι μια παιδική αταξία που ξέφυγε.
Δεν είναι μια πρόσκαιρη εκτροπή.
Είναι ΠΑΡΑΒΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. Και σε πολλές περιπτώσεις, ωμή ΒΙΑ.
Καθηγητές που απειλούνται, δάσκαλοι που διασύρονται, διευθυντές που ξυλοκοπούνται. Εκπαιδευτικοί που βλέπουν τα αυτοκίνητά τους κατεστραμμένα, το κύρος τους τσαλακωμένο και την καθημερινότητά τους να μετατρέπεται σε πεδίο φόβου.
Απέναντί τους, όχι σπάνια, βρίσκονται ανήλικοι που:
Κρατούν μαχαίρια.
Πετούν καυτό καφέ.
Ανάβουν δυναμιτάκια.
Οργανώνουν δημόσιες ταπεινώσεις για λίγα δευτερόλεπτα «δόξας» στο TikTok.
Όταν εισβάλλουν στα σχολεία αδέλφια, γονείς, παρέες και συμμορίες, τότε το σχολείο παύει να είναι σχολείο. Γίνεται χώρος ΕΚΦΟΒΙΣΜΟΥ. Και αυτό είναι πρόβλημα ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΠΟΣΥΝΘΕΣΗΣ.
Για χρόνια, η ελληνική κοινωνία συνήθισε να αντιμετωπίζει τέτοια φαινόμενα με έναν επικίνδυνο εφησυχασμό: «Παιδιά είναι», «Θα περάσει», «Μη στιγματιστεί το παιδί», «Μη χαλάσει το όνομα του σχολείου».
Και κάπως έτσι:
Η ανοχή έγινε συνήθεια.
Η συνήθεια έγινε αδράνεια.
Η αδράνεια έγινε λίπασμα της βίας.
Η βία καλλιεργείται μέσα στην ατιμωρησία, την απουσία ορίων και τη στρεβλή βεβαιότητα ότι ο μαθητής δεν έχει μόνο δικαιώματα, αλλά και ασυλία.
Δεν είναι μόνο οι μαθητές. Είναι και οι γονείς που υποκινούν, απειλούν και εκβιάζουν, μετατρέποντας κάθε παρατήρηση σε προσωπικό πόλεμο. Είναι μια κουλτούρα που μπερδεύει την ελευθερία με την ασυδοσία.
“Όταν ο εκπαιδευτικός φοβάται τον μαθητή του, η κοινωνία έχει ήδη αργήσει.”
Η υπόθεση της καθηγήτριας Σοφίας Χρηστίδου λειτούργησε σαν σοκ, φέρνοντας στην επιφάνεια αυτό που πολλοί ψιθυρίζουν: Ότι σε ορισμένα σχολεία, η διδασκαλία μοιάζει πλέον με επιβίωση.
Ο εκπαιδευτικός δεν μπορεί να είναι μόνος απέναντι στην αγριότητα. Χρειάζονται:
Όρια και Κανόνες.
Συνέπειες.
Στήριξη: Νομική, θεσμική, ψυχολογική.
Πάνω απ’ όλα, πρέπει να αποκατασταθεί η λέξη ΣΕΒΑΣΜΟΣ. Όχι αυταρχισμός, όχι τιμωρητική μανία, αλλά σεβασμός στον δάσκαλο και την τάξη. Χωρίς αυτόν, δεν υπάρχει εκπαίδευση· υπάρχει μόνο συνύπαρξη υπό απειλή.
Μια κοινωνία κρίνεται από το αν το σχολείο της παραμένει χώρος μάθησης ή μετατρέπεται σε χώρο φόβου. Αν φτάσαμε να θέτουμε αυτό το ερώτημα, η κρίση είναι ήδη βαθιά. Αυτό δεν είναι μια σχολική είδηση. Είναι ένα κατηγορητήριο για όλους.
Του Χρίστου Χαλικιά
Ενώ το «τριφύλλι» βρίσκεται στην καρδιά των ευρωπαϊκών και εγχώριων υποχρεώσεών του, οι μηχανές του…
Ο Παναθηναϊκός βρίσκεται μπροστά σε μια μεγάλη ευρωπαϊκή πρόκληση. Μετά το 1-0 του πρώτου αγώνα…
Σε μια εξέλιξη που ανεβάζει την παγκόσμια αγωνία στα ύψη, η Διεθνής Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας…
Ο καλλιτεχνικός κόσμος της χώρας βυθίστηκε στο πένθος με την είδηση ότι ο θάνατος του…
Η Κατερίνα Στανίση ετοιμάζεται να ταράξει τα νερά της εγχώριας σόουμπιζ, καθώς αυτή την περίοδο…
ε μια δραματική κλιμάκωση που αναμένεται να αναδιαμορφώσει τις ισορροπίες στη Μέση Ανατολή, το Ιράν…