Γιατί πρέπει να υπάρχει πάντα ένα αναμμένο καντήλι σε τάφους και σπίτια Χριστιανών;

Γιατί πρέπει να υπάρχει πάντα ένα αναμμένο καντήλι σε τάφους και σπίτια Χριστιανών; Οι ιεροί συμβολισμοί και η σπουδαία σημασία του

Το άναμμα του κανδηλιού στους τάφους των αγαπημένων μας που έχουν φύγει από τη ζωή, αλλά και στα σπίτια των χριστιανών γενικότερα, δεν είναι μια απλή συνήθεια που συνεχίζεται από παράδοση. Έχει βαθύτερη σημασία και συμβολισμό στην πίστη μας.

Γιατί πρέπει να υπάρχει αναμμένο καντήλι σε τάφους και σπίτια;

Το κανδήλι αποτελεί ένα ισχυρό σύμβολο. Το φως που εκπέμπει αντιπροσωπεύει το φως του Χριστού, την ίδια την παρουσία του Κυρίου στην καθημερινότητά μας. Επιπλέον, συμβολίζει την ελπίδα για την αιώνια ζωή, μια ζωή γεμάτη φως που δεν σβήνει ποτέ. Έτσι, το κανδήλι, όπως και άλλες πρακτικές ευλάβειας όπως το άναμμα κεριών και η προσφορά θυμιάματος, λειτουργεί αναγωγικά για τους πιστούς, συνδέοντάς τους με την πνευματική τους πίστη.

Όπως αναφέρεται στο dogma, ήδη από την Παλαιά Διαθήκη βρίσκουμε αναφορές στη σημασία του ακοίμητου φωτός. Ο Θεός πρόσταξε τον Μωυσή να συμβουλεύσει τον αδελφό του Ααρών και τους γιους του να διατηρούν ένα λυχνάρι διαρκώς αναμμένο, από το απόγευμα μέχρι το πρωί, μπροστά στον Κύριο, σύμφωνα με τις εντολές του νόμου, μια πρακτική που όρισε ως αιώνια για όλες τις γενιές: «Δώσε εντολή στον Ααρών και τους υιούς του ν’ ανάψουν ακοίμητο λυχνάρι… από το απόγευμα μέχρι το πρωί μπροστά στον Κύριο με προσοχή αυτό πού ορίζεται από το νόμο και είναι αιώνιο σ’ όλες τις γενεές σας».

Τι έλεγε ο Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης;

Η συνήθεια να τοποθετούμε κανδήλια στους τάφους και στα σπίτια μας είναι μια πράξη ευλάβειας που, σύμφωνα με την παράδοση, “ευαρεστεί τον Θεόν και τους Αγίους και ανακουφίζει μαζί τις ψυχές των πεθαμένων”. Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης αναφερόμενος στο άναμμα των κεριών στους τάφους των κεκοιμημένων, εξηγεί ότι αυτό γίνεται για τη συγχώρεση των αμαρτιών αυτών που τα προσφέρουν. Όσο τα κεριά καίγονται προς τον Θεό και τους Αγίους, τόσο συγχωρούνται οι αμαρτίες τόσο των ζωντανών όσο και των κεκοιμημένων.

«Ανάπτονται κεριά δια την συγχώρησιν των αμαρτιών των ταύτης προσφερόντων, όσον γάρ αυταί ανάπτουσιν εις τον Θεόν και εις τους Αγίους, τοσούτον συγχωρούνται αι αμαρτίαι εκείνων είτε ζώντων είτε κεκοιμημένων, ως είπεν ο Μάρτυς Δημήτριος εις τον αυτού προσμονάριον, τον τας λαμπάδας κλέπτοντα».

Τι έλεγε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός;

Παράλληλα, ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός παρείχε πνευματικές συμβουλές σχετικά με τη μνήμη των αποθανόντων. Συνιστούσε στους πιστούς να μην θλίβονται υπερβολικά για τους αγαπημένους τους που έφυγαν, αλλά αν πραγματικά τους αγαπούν, να κάνουν ό,τι μπορούν για την ανάπαυση της ψυχής τους, όπως σαρανταλείτουργα, μνημόσυνα, λειτουργίες, προσφορά κεριού, λιβανιού και λαδιού, νηστείες, προσευχές και ελεημοσύνη. Πίστευε ότι μέσω αυτών των πράξεων, ο Θεός, στην ευσπλαχνία Του, μπορεί να σώσει τον αποθανόντα και να τον οδηγήσει στον Παράδεισο ή να ελαφρύνει την τιμωρία του.

Επιπλέον, συμβούλευε τις γυναίκες να μην φορούν πένθιμα ρούχα για υπερβολικά μεγάλο διάστημα, καθώς αυτό θεωρούσε ότι βλάπτει τόσο τους ίδιους όσο και τις ψυχές των αποθανόντων.

Άγιος Κοσμάς Αιτωλός: Οι συγκλονιστικές προφητείες του Πατροκοσμά και ο Βίος

1. Λευϊτ. 24, 2-3, Πρωτ. Κείμενο: «Έντειλαι Ααρών και τοις υιοίς αυτού καύσαι λύχνον δια παντός… από εσπέρας έως πρωί ενώπιον Κυρίου ενδελεχώς · νόμιμον αιώνιον εις τας γενεάς υμών».
2. ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΟΥ, σ. 144.
3. ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΟΥ, υποσ., σ. 145: Αγ. Νικόδημου Αγιορείτου, Ερμηνεία εις τον Κανόνα της Κυριακής του Πάσχα.
4. ΚΟΣΜΑΣ ΑΙΤΩΛΟΣ, σ.235 και ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΟΥ, σ.145.

Άγιος Παΐσιος: Πως νοιώθει κάποιος τη στιγμή που πεθαίνει;

Έτσι, το άναμμα του κανδηλιού δεν είναι μια απλή συνήθεια, αλλά μια πράξη με βαθύ πνευματικό νόημα, που συνδέει τους πιστούς με την πίστη τους, την ελπίδα για την αιώνια ζωή και την αγάπη για τους κεκοιμημένους τους.