Η «ακτινογραφία» του Fuel Pass των 50 ευρώ αποκαλύπτει μια ενδιαφέρουσα, αν και κάπως πικρή για την τσέπη, πραγματικότητα. Όταν οι οδηγοί γεμίζουν το ρεζερβουάρ τους, το μεγαλύτερο μέρος του ποσού δεν κατευθύνεται στην αγορά του ίδιου του καυσίμου, αλλά επιστρέφει στο κράτος. Αυτό μετατρέπει ουσιαστικά τις επιδοτήσεις σε μια απλή ανακύκλωση των κρατικών εσόδων.
Οι φόροι στα καύσιμα και η επιβάρυνση των ιδιοκτητών ΙΧ
Λαμβάνοντας υπόψη ότι η αμόλυβδη βενζίνη αποτελεί το βασικό καύσιμο για σχεδόν οκτώ στους δέκα Έλληνες, περισσότερα από 5,1 εκατομμύρια αυτοκίνητα γεμίζουν τα ρεζερβουάρ τους με τον κατεργασμένο «μαύρο χρυσό». Εκτός όμως από τις διαρκείς αυξήσεις, οι οδηγοί οχημάτων θερμικών κινητήρων βρίσκονται αντιμέτωποι με μια ακόμη επιβαρυντική πραγματικότητα. Συγκεκριμένα, οι φόροι στα καύσιμα ξεπερνούν πλέον την καθαρή αξία του ίδιου του προϊόντος.
Πόση βενζίνη αγοράζουμε πραγματικά με το Fuel Pass των 50 ευρώ;
Με τη μέση τιμή να διαμορφώνεται στα 2,092 €/λίτρο (06/05/2026), με ένα ποσό των 50 ευρώ αγοράζεις ακριβώς 23,90 λίτρα βενζίνης. Στην ανάλυση αυτής της συναλλαγής, η καθαρή αξία του καυσίμου δεν ξεπερνά τα 24 ευρώ. Το υπόλοιπο ποσό αφορά αποκλειστικά τον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης και τον ΦΠΑ.
Γιατί οι επιδοτήσεις τύπου Fuel Pass δεν επαρκούν για την ακρίβεια
Παράγοντες της αγοράς έχουν επισημάνει επανειλημμένα ότι οι επιδοτήσεις τύπου Fuel Pass δεν επαρκούν για να ανακουφίσουν ουσιαστικά τους καταναλωτές. Η βασική αιτία είναι ότι τα μέτρα αυτά δεν αντιμετωπίζουν τη ρίζα του προβλήματος, που είναι οι διεθνείς τιμές ενέργειας. Αντίθετα, λειτουργούν μόνο ως μια προσωρινή και περιορισμένη ανακούφιση.
Επιπλέον, θα πρέπει να σημειωθεί πως το αυξημένο κόστος των καυσίμων δεν μένει μόνο στο ρεζερβουάρ. Μεταφέρεται άμεσα στα προϊόντα στο ράφι λόγω της αύξησης των μεταφορικών, δημιουργώντας έτσι έναν επικίνδυνο φαύλο κύκλο πληθωρισμού που επηρεάζει όλα τα νοικοκυριά.
Χορηγούμενο
