Φτωχότερος είναι από σήμερα ο κόσμος του ελληνικού πολιτισμού και των εικαστικών τεχνών, καθώς έγινε γνωστή η είδηση για την απώλεια μιας εμβληματικής προσωπικότητας. Μια γυναίκα με σπάνια καλλιεργημένη ματιά, ακαδημαϊκό βάθος και ακλόνητο όραμα, άφησε την τελευταία της πνοή, σκορπίζοντας θλίψη σε συναδέλφους, καλλιτέχνες και στο φιλότεχνο κοινό της χώρας.
Η συνεισφορά της στην ανάδειξη της σύγχρονης καλλιτεχνικής δημιουργίας στην Ελλάδα υπήρξε καθοριστική, αφήνοντας πίσω της μια σπουδαία κληρονομιά που άλλαξε τον μουσειακό χάρτη της Αθήνας.
Το Σπουδαίο Έργο της Άννας Καφέτση στον Ελληνικό Πολιτισμό
Η πορεία της ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με τη δημόσια παρουσία της τέχνης στη χώρα μας. Έχοντας βαθιά γνώση της ιστορίας της τέχνης και κοσμοπολίτικη αντίληψη, εργάστηκε άοκνα για τη γεφύρωση της εγχώριας εικαστικής σκηνής με τα διεθνή ρεύματα.
Για πολλά χρόνια, μέσα από τις επιμέλειες εκθέσεων και τη συγγραφή δοκιμίων, έδωσε βήμα σε νέους δημιουργούς και επαναπροσδιόρισε τον τρόπο με τον οποίο το κοινό συνομιλεί με τα μεταμοντέρνα έργα. Η είδηση ότι πέθανε η Άννα Καφέτση προκάλεσε άμεσα την αντίδραση του Υπουργείου Πολιτισμού και σύσσωμης της καλλιτεχνικής κοινότητας, που κάνουν λόγο για ένα δυσαναπλήρωτο κενό.
Η Ίδρυση του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης (ΕΜΣΤ)
Το όνομά της θα παραμείνει για πάντα χαραγμένο στην ιστορία ως η γυναίκα που έδωσε «σάρκα και οστά» σε ένα από τα μεγαλύτερα πολιτιστικά οράματα της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Η Άννα Καφέτση υπήρξε η ιδρυτική και πρώτη διευθύντρια του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης (ΕΜΣΤ), αναλαμβάνοντας τα ηνία του οργανισμού από τη γέννησή του το 2000 και οδηγώντας τον στα πρώτα, καθοριστικά του βήματα.
Η παρακαταθήκη της: Κάτω από τη δική της καθοδήγηση, το ΕΜΣΤ απέκτησε τις πρώτες του μόνιμες συλλογές, διοργάνωσε ιστορικές εκθέσεις στο κτίριο του πρώην εργοστασίου Φιξ αλλά και σε εναλλακτικούς χώρους, και τοποθετήθηκε ισότιμα στον παγκόσμιο χάρτη των μουσείων σύγχρονης τέχνης.
Το Τελευταίο Αντίο στην Άννα Καφέτση
Μετά την πολυετή και επιτυχημένη θητεία της στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, η διακεκριμένη ιστορικός τέχνης συνέχισε να προσφέρει τις υπηρεσίες της στον πολιτισμό από άλλες επιτελικές θέσεις, όπως η διεύθυνση του καλλιτεχνικού προγράμματος εικαστικών του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών (annexM), διατηρώντας πάντα το πάθος της για την πρωτοπορία.
Η απώλειά της αφήνει πίσω μια τεράστια θεωρητική και πρακτική παρακαταθήκη. Οι άνθρωποι που συνεργάστηκαν μαζί της τη θυμούνται ως μια δυναμική διευθύντρια που δεν φοβόταν τις ρήξεις προκειμένου να υπερασπιστεί την καλλιτεχνική ελευθερία και την ποιότητα των θεσμών που υπηρέτησε.
Χορηγούμενο
